داستان ناگفته روز دی؛ چگونه هواشناسان سرنوشت جنگ جهانی دوم را تغییر دادند؟

اما غافلگیری تنها نتیجه‌ی عملیات فریب متفقین نبود. هاینتس لتاو، هواشناس سرویس هواشناسی آلمان در دوران جنگ، سال‌ها بعد توضیح داد که هواشناسان آلمانی نیز نشانه‌های همان بهبود موقت آب‌وهوا را شناسایی کرده بودند.

جیمز فلمینگ معتقد است توانایی فنی آلمانی‌ها کمتر از همتایان متفقین نبود. با‌این‌حال، به نظر می‌رسد فرماندهان آلمانی یا پیش‌بینی‌ها را جدی نگرفتند و یا باور نداشتند که متفقین در شرایطی که هنوز ناپایدار و پرخطر به نظر می‌رسید، دست به چنین حمله‌ی عظیمی بزنند. همین غفلت، تفاوت میان دفاع سازمان‌یافته و فروپاشی بود. از آن روز دروازه‌ی اروپا به‌روی متفقین باز شد، اما داستان به پیروزی هم ختم نشد.

اروینگ کریک سال‌ها بعد مدعی شد که تحلیل‌های تیم آمریکایی مسیر صحیح را نشان داده بودند. در مقابل، جیمز استاگ این ادعا را رد کرد و تأکید داشت که پیش‌بینی سرنوشت‌ساز از سوی گروهی به رهبری سووره پترسن، هواشناس نروژی، ارائه شده بود.

اما خود پترسن علاقه‌ای به رقابت نداشت. او نه به دنبال شهرت بود و نه تلاشی برای تصاحب اعتبار این موفقیت می‌کرد. جیمز فلمینگ نقل می‌کند که پترسن معتقد بود چنین دستاوردی حاصل کار یک نفر یا یک گروه نبوده است. به گفته‌ی او، همه‌ی کسانی که در گردآوری داده‌ها، تحلیل نقشه‌ها و تهیه‌ی پیش‌بینی‌ها نقش داشتند، سزاوار سهمی از اعتبار بودند و نباید موفقیت را به نام فردی خاص ثبت کرد.

شاید همین نگاه، بهترین جمع‌بندی برای داستان باشد. فرجام یکی از سرنوشت‌سازترین عملیات جنگ جهانی دوم با تلاش مشترک گروهی از دانشمندان رقم خورد که نام بسیاری از آن‌ها هرگز به اندازه‌ی فرماندهان و سیاستمداران بر سر زبان‌ها نیفتاد.