zoomit

اگر تغییرات اقلیمی نبود، عصر یخبندان بعدی ۱۱ هزار سال دیگر شروع می‌شد

اگر تغییرات اقلیمی نبود، عصر یخبندان بعدی ۱۱ هزار سال دیگر شروع می‌شد

دوره‌های یخبندان، بازه‌های زمانی بسیار سردی هستند که تقریباً هر ۱۰۰ هزار سال یک بار رخ می‌دهند و بخش‌های وسیعی از کره زمین را به مدت هزاران سال با صفحات یخی عظیم می‌پوشانند.

دوره‌های یخبندان با دوره‌های میان‌ یخچالی گرم‌تر از هم جدا می‌شوند. در دوره‌های میان‌‌یخچالی، یخ‌ها به سمت قطب‌ها عقب‌نشینی می‌کنند و هوای زمین گرم‌تر می‌شود. هم‌اکنون زمین در دوره میان‌‌یخچالی قرار دارد و آخرین عصر یخبندان حدود ۲۰ هزار سال پیش به اوج خود رسید.

انحراف محوری و نوسان مدار زمین

دانشمندان در گذشته پیشنهاد کرده بودند موقعیت و زاویه‌ی زمین نسبت به خورشید می‌تواند بر تشکیل صفحات یخی تأثیر بگذارد. در اوایل دهه ۱۹۲۰، میلوتین میلانکویچ دانشمند صربستانی، این موضوع را مطرح کرد که تغییرات جزئی در انحراف محوری زمین و شکل مدار زمین می‌تواند موجب رویدادهای یخی عظیمی شود.

پژوهشگران در طول صد سال اخیر درحال آزمایش نظریه میلانکویچ بوده‌اند. در همین راستا، مطالعه‌ای در سال ۱۹۷۶ شواهد زمینی‌شناسی یافت که نشان می‌داد دو پارامتر زمین (تغییر در انحراف محوری و حرکت تقدیمی یعنی جابه‌‏جایی تدریجی راستای محور چرخش زمین) در گسترش و عقب‌نشینی صفحات یخی نقش دارند. گرچه، نقش دقیق هریک از پارامترها مشخص نشد. اکنون بارکر و همکارانش می‌گویند بالاخره موفق شده‌اند تأثیر این پارامترها را مشخص کنند.

محور زمین به اندازه ۲۳٫۵ درجه از حالت عمودی انحراف دارد و این امر باعث می‌شود میزان تابش انرژی خورشید به هر یک از قطب‌ها متفاوت باشد. کج‌شدن محور زمین به‌طور طبیعی در چرخه‌ی ۴۱ هزار ساله تغییر می‌کند و گاهی بیشتر و گاهی کمتر می‌شود.

محور زمین همچنین مانند یویوی چرخانی که مرکز آن کمی جابه‌جا شده باشد، نوسان می‌کند. این نوسان باعث می‌شود میزان تابش انرژی خورشیدی به نواحی استوایی در تابستان‌ها تغییر کند و این تغییرات در بازه زمانی حدود ۲۱ هزار سال اتفاق می‌افتد.

در مطالعه جدید، پژوهشگران تغییرات کج‌شدن محور زمین و نوسان آن را در طول ۸۰۰ هزار سال گذشته بررسی کردند. آن‌ها همچنین گسترش و عقب‌نشینی صفحات یخی در این مدت زمان را با استفاده از داده‌هایی که از پوسته‌های موجودات میکروسکوپی به نام روزن‌داران در هسته‌های رسوبی اقیانوس به دست آمده بود، بررسی کردند.  طبق توضیح بارکر، فراوانی نسبی انواع خاصی از اکسیژن در روزن‌داران نشان می‌دهند وقتی این موجودات زنده بودند، صفحات یخی تا چه حد گسترش پیدا کرده بودند.

منبع : زومیت

مشاهده بیشتر
دانلود نرم افزار

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا