یانگ‌تسه دوباره جان گرفت؛ ممنوعیت صید تنوع زیستی بزرگ‌ترین رود چین را نجات داد

گونه‌های مهاجر و در معرض خطر هم وضعیت بهتری پیدا کردند. مثلاً یک گونه ماهی که در آب شیرین مهاجرت می‌کند، پس از ممنوعیت صید توانست مسیر مهاجرت خود را تا مناطق بالادست رودخانه گسترش دهد. گونه‌های در معرض خطر دیگری نیز نشانه‌های بهبود نشان دادند.

یکی از چشمگیرترین نتایج مربوط به تنها پستاندار آب شیرین باقی‌مانده در یانگ‌تسه بود: گرازماهی بی‌باله. جمعیت این جانور از ۴۴۵ عدد در سال ۲۰۱۷ به ۵۹۵ عدد در سال ۲۰۲۲ رسید؛ یعنی حدود یک‌سوم افزایش. پژوهشگران می‌گویند این رشد احتمالاً به چند دلیل رخ داده است: دسترسی بیشتر به ماهی‌های بزرگ برای تغذیه، کاهش مرگ‌ومیر ناشی از برخورد با کشتی‌ها یا گرفتار شدن در تورهای صیادی، و کاهش آلودگی صوتی زیرآبی.

کارشناسان حفاظت از طبیعت می‌گویند مطالعه در زمانی منتشر شده که تنوع زیستی جهان، به‌ویژه در اکوسیستم‌های آب شیرین با سرعتی بی‌سابقه در حال کاهش است. به همین دلیل، این نتایج می‌تواند نشانه‌ای امیدبخش باشد و نشان دهد اقدامات جسورانه می‌توانند اثرات انسانی را کند یا حتی معکوس کنند.

بااین‌حال پژوهشگران هشدار می‌دهند این موفقیت هنوز شکننده است. اگر صید تجاری دوباره آغاز شود، ممکن است همه پیشرفت‌ها از بین برود. احیای پایدار نیازمند مدیریت طولانی‌مدت و کاهش همه فشارهای انسانی بر رودخانه است. آن‌ها پیشنهاد می‌کنند چنین اقداماتی می‌تواند در رودخانه‌های بزرگ دیگری مانند مکونگ و آمازون هم مفید باشد.

اما این تصمیم هزینه‌های بزرگی هم داشت. بیش از ۱۱۱هزار قایق صیادی از چرخه خارج شد، ۲۳۱هزار صیاد مجبور به جابه‌جایی و تغییر شغل شدند و بیش از ۲٫۷۴ میلیارد دلار برای اجرای طرح هزینه شد.

مطالعه جدید نشان می‌دهد طبیعت توانایی بازسازی خود را دارد، اما به گفته‌ی کارشناسان، تعطیلی کامل شیلات پیامدهای اجتماعی و اقتصادی بزرگی دارد و جوامع وابسته به ماهی‌گیری برای همیشه تغییر می‌کنند. بهترین حالت این است که شیلات از ابتدا به‌گونه‌ای مدیریت شوند که هرگز نیازی به چنین اقدام شدید و پرهزینه‌ای نباشد. راه‌حل بلندمدت شامل پایش دائمی جمعیت ماهی‌ها، مدیریت شیلات براساس داده‌های علمی و نگاه به حوضه‌های آبریز به‌عنوان سیستمی یکپارچه است که انسان، آب و ماهی را به هم پیوند می‌دهد.

پژوهش در ژورنال Science منتشر شده است.