آیا می‌توان ایستگاه فضایی بین‌المللی را به‌جای خروج از مدار به موزه تبدیل کرد؟

ایستگاه فضایی بین‌المللی با وجود ۲۷ سال خدمات مستمر و به‌روزرسانی‌های مداوم، اکنون با فرسودگی قطعات و چالش‌های فنی در بخش‌های مختلف، به‌ویژه با ترک‌خوردگی و نشت هوا در بخش روسی ایستگاه دست‌‌و‌پنجه نرم می‌کند. به همین دلیل، ناسا قصد دارد پس از بازنشستگی ISS در سال ۲۰۳۰، فعالیت‌های مدار پایین زمین (LEO) را به ایستگاه‌های خصوصی نظیر ایستگاه «اکسیوم» واگذار کند.

ابعاد عظیم ایستگاه فضایی بین‌المللی که طول آن به ۱۰۹ متر می‌رسد، باعث می‌شود که تمام بخش‌های آن در اثر اصطکاک با جو نسوزند. بنابراین قطعات بزرگی از سازه ممکن است از فرآیند ورود به جو جان سالم به در ببرند که در صورت سقوط کنترل‌نشده، تهدیدی جدی برای مناطق مسکونی خواهند بود.

الحاقیه‌ی جدید از ناسا می‌خواهد که با بررسی هزینه‌ها و روش‌های فنی، امکان انتقال ایستگاه به مداری پایدارتر را بسنجد تا شاید این دارایی ارزشمند برای استفاده‌های مجدد در آینده حفظ شود. وایت‌سایدز معتقد است در دورانی که پایداری فضایی به یک ضرورت تبدیل شده، تخریب دائمی چنین زیرساخت بی‌نظیری پیش از درک کامل گزینه‌های موجود، منطقی به نظر نمی‌رسد.

اگر واقع‌گرایانه به ایده نگاه کنیم، احتمال انتقال ایستگاه فضایی بسیار اندک به نظر می‌رسد. چالش‌های لجستیکی برای جابه‌جایی ایستگاه بسیار دشوار توصیف می‌شود، چرا که اصلاحات مداری فعلی تنها با پیشرانه‌های فضاپیماهای سایوز یا کرو دراگون و در حد چند کیلومتر انجام می‌گیرد. انتقال به مدارهای بسیار بالاتر نیازمند سوخت عظیم و هزینه‌هایی است که شاید از دیدگاه اقتصادی توجیه‌ناپذیر باشد. با‌این‌حال، حفظ ISS به‌عنوان اثری باستانی دوران علاوه‌بر ارزش احساسی، توانایی علمی شگرفی دارد.

ایده‌ی تبدیل ایستگاه فضایی به میراث باستان‌شناسی هیجان بسیاری را در جامعه علمی برانگیخته است. پروفسور آلیس گورمن، باستان‌شناس فضایی از دانشگاه فلیندرز، در گفتگو با آی‌اف‌ال‌ساینس اظهار داشت: «بررسی لایه‌های سکونت در ایستگاه می‌تواند حقایقی را فراتر از گزارش‌های رسمی فاش کند. درون ایستگاه آمیزه‌ای از تجهیزات قدیمی و جدید وجود دارد؛ بررسی این آشفتگی بصری به ما کمک می‌کند تا رفتار واقعی انسان در شرایط میکروگرانش را درک کنیم، نه آنچه را که صرفاً در اسناد ثبت شده است.»