قهرمانِ وارن بافت؛ میلیاردری که پیش از مرگ همه ثروتش را بخشید

فینی هنوز همان روحیه‌ی مرد ساندویچ‌فروش را داشت؛ ساعت پلاستیکی کاسیو ۱۰ دلاری دستش می‌کرد، همیشه با کلاس اکونومی پرواز می‌کرد و سوار یک ولووی دست‌دوم می‌شد.

او حتی برای فرار از شهرت، هر وقت مجبور می‌شد در مراسمی شرکت کند و عکاسان هجوم می‌آوردند، عکاس شخصی خودش را جلو می‌فرستاد تا مدام از او عکس بگیرد، ولی واقعیت این بود که دوربین عکاس خودش فیلم نداشت! این‌طوری عکاسان دیگر فکر می‌کردند عکس‌های کافی گرفته شده و او را رها می‌کردند.

شکاف بین ثروت افسانه‌ای و ارزش‌های شخصی چاک هر روز عمیق‌تر می‌شد تا اینکه حادثه‌ای، او را بیدار کرد. چاک که همیشه به تناسب‌اندام اهمیت می‌داد، هنگام تمرین برای ماراتن بوستون، کنار جاده از هوش رفت. حالش رو به وخامت گذاشت و گویی مرگ را با چشمان خود دید.

روی تخت بیمارستان، درحالی‌که به سقف خیره شده بود، سؤالی در ذهنش تکرار می‌شد: «چقدر کافی است؟ واقعاً انسان به چقدر پول نیاز دارد؟» پاسخ او به این سؤال، مقدمه‌ای شد برای بزرگ‌ترین عملیات مخفیانه‌ی دنیای خیریه.

چاک فینی روی تخت بیمارستان زنده ماند، اما آن میلیاردر تاجر همان‌جا مرد. او تحت‌تأثیر مقاله‌ی معروف «انجیل ثروت» اثر اندرو کارنگی، به این باور رسید که «مردی که ثروتمند بمیرد، بی‌آبرو مرده است.» فینی نمی‌خواست ثروتش را برای بعد از مرگ بگذارد؛ او می‌خواست زنده باشد و بخشیده‌شدن پولش را ببیند.