جابز فولکس‌واگنش را برای ساخت اولین کامپیوتر اپل فروخت؛ دو سال بعد، میلیونر شد

اولین همکاری جدی این دو نفر، اپل نبود. آن‌ها اوایل دهه‌ی ۱۹۷۰ با ساخت و فروش «بلو باکس»‌ها وارد دنیای کسب‌وکار شدند؛ دستگاه‌هایی غیرقانونی که امکان تماس راه دور رایگان را فراهم می‌کرد. جابز بعدها بارها گفت که همین تجربه، به او یاد داد چگونه فناوری، طراحی و بازار را کنار هم ببیند؛ ترکیبی که او را بعدها در مسیر تأسیس اپل قرار داد و به DNA این شرکت تبدیل شد.

چنین تجربه‌هایی قدرت ایده‌ها را به ما یاد داد. اگر بلو باکس‌ها را نمی‌ساختیم، اپلی هم در کار نبود.

– استیو جابز در مستند «Silicon Valley: A 100-Year Renaissance» در سال ۱۹۹۸

جابز مدتی بعد وارد کالج رید در پورتلند شد، اما دانشگاه برایش ایستگاه موقتی بود. پس از تنها یک ترم انصراف داد، هرچند به‌صورت آزاد در کلاس‌هایی مثل خوشنویسی شرکت می‌کرد؛ تجربه‌ای که به گفته‌ی خودش، سال‌ها بعد مستقیماً روی طراحی فونت‌ها در مکینتاش تأثیر گذاشت. او در ۱۸سالگی به آتاری پیوست و به‌عنوان تکنسین و طراح بازی کار کرد؛ آخرین شغلی که تحت نظر فردی دیگر داشت. تنها دو سال بعد، Apple I وارد بازار شد و مسیر تازه‌ای در زندگی‌اش آغاز شد.

پنج دهه بعد، اپل به یکی از ستون‌های اصلی صنعت فناوری تبدیل شده است؛ شرکتی که در مقاطعی عنوان باارزش‌ترین برند جهان را به دست آورده، در جمع بالانشینان Fortune 500 قرار دارد، بیش از ۳ میلیارد آیفون فروخته و اکوسیستمی با ده‌ها میلیون کاربر مک در سراسر دنیا ساخته است. وقتی استیو جابز در سال ۲۰۱۱ درگذشت، ثروت خالص او حدود ۱۰٫۲ میلیارد دلار برآورد می‌شد؛ با این‌حال، پس از بازگشت به اپل در سال ۱۹۹۷، برای یک دهه تنها یک دلار در سال از اپل حقوق می‌گرفت. جابز در مصاحبه‌ها به شوخی به این حقوق نمادین اشاره و آن را به‌عنوان «۵۰ سنت برای حضور و ۵۰ سنت برای عملکرد» توصیف می‌کرد.

استیو جابز خیلی زود پس از تاسیس اپل می‌توانست صاحب مجموعه‌ای از خودروهای لوکس شود، اما فروش همان ون فولکس‌واگن ساده، تصمیمی بود که نه‌تنها آغاز راه اپل را ممکن کرد، بلکه مسیر رسیدن به قله‌های صنعت فناوری را هم هموار ساخت.