چرا فضانوردان شوروی با شات‌گان به فضا می‌رفتند؟

اما داستان TP-82 فقط به لوله‌های آتشین آن ختم نمی‌شد. طراحان شوروی به‌خوبی می‌دانستند که در فضا، هر گرم وزن و هر سانتی‌متر فضا ارزشی طلایی دارد. آن‌ها نمی‌توانستند چندین ابزار جداگانه را در کپسول کوچک سایوز جای دهند. پس به این فکر افتادند که چگونه می‌توان کارایی را به حداکثر رساند. در این مرحله به قنداق تفنگ می‌رسیم.

در نگاه اول قنداق TP-82 قطعه‌ای معمولی به نظر می‌رسید، از جنس پلیمر یا چوب که می‌شد آن را به شانه تکیه داد و با دقت بالا تیراندازی کرد. اما این قطعه با یک ضامن ساده قابل‌جداشدن بود و به‌محض باز شدن، ماهیت اصلی خود را آشکار می‌کرد: یک قمه‌ی تیز، پهن و مستحکم.

وزن کل مجموعه یعنی تفنگ سه‌لول و قنداقِ قمه‌ای به حدود ۲٫۴ کیلوگرم می‌رسید، پکیجی جمع‌وجور و مرگبار که روح مهندسی شوروی را منعکس می‌کرد: زشت، خشن، اما به‌شدت کاربردی و قابل‌اعتماد.

این سلاح سرانجام در ژوئن ۱۹۸۲، در مأموریت سایوز T-6 اولین سفر فضایی خود را تجربه کرد. از آن زمان به بعد، TP-82 به عضو ثابت و بی‌سروصدای تمام پروازهای فضایی شوروی و بعداً روسیه تبدیل شد.

تا سال‌ها، هر فضانوردی که برای سفر به مدار زمین آماده می‌شد، می‌دانست که اسلحه‌ای غیرمعمول در کیت بقای نارنجی‌رنگش دارد که می‌تواند در صورت لزوم جانش را نجات دهد.