ناسا و رؤیای مریخ؛ انسان چه زمانی به سیاره سرخ میرسد؟
ناسا و رؤیای مریخ؛ انسان چه زمانی به سیاره سرخ میرسد؟
ناسا سالهاست روی یکی از جاهطلبانهترین و هیجانانگیزترین برنامههای فضایی خود، یعنی اعزام انسان به مریخ، کار میکند. این آژانس فضایی معتقد است مسیر اکتشاف انسانی سیاره سرخ از ایستگاه فضایی بینالمللی آغاز شده است؛ جایی که بهعنوان بستری برای اجرای پروژههای تحقیقاتی مختلف، نقش مهمی در آزمایش فناوریها و سامانههای ارتباطی مورد نیاز برای استقرار یک تمدن انسانی پایدار در سیارهای دیگر ایفا میکند.
پرسش اصلی همچنان باقی است: انسان چه زمانی واقعاً قدم بر سطح مریخ خواهد گذاشت؟ برآوردهای فعلی از احتمال وقوع این رویداد در اوایل دهه ۲۰۳۰ میلادی حکایت دارد، هرچند این زمانبندی هنوز قطعی نیست.
به گزارش نیوزلن و به نقل از BGR، اگرچه ناسا تاکنون تاریخ مشخصی برای نخستین مأموریت سرنشیندار به مریخ اعلام نکرده، اما چارچوب زمانی نسبتاً روشنی در اختیار دارد. از یکسو، مأموریتهای «آرتمیس» به ماه بخشی از برنامهای بلندمدت برای آمادهسازی انسان جهت سفرهای فضایی طولانیمدت بهشمار میروند؛ سفرهایی که از نظر پیچیدگی و ریسک، شباهت زیادی به مأموریت مریخ دارند.
از سوی دیگر، ناسا همزمان روی دستکم شش فناوری کلیدی کار میکند که قرار است ستون فقرات مأموریت انتقال انسان به سیاره سرخ را تشکیل دهند.
با این حال، زمان آمادهبهکار شدن هر یک از این فناوریها هنوز مشخص نیست. افزون بر آن، چالشهای مهم دیگری نیز وجود دارد؛ از جمله تأثیرات منفی اقامت طولانیمدت در شرایط کمگرانش بر بدن انسان. با وجود این موانع، ناسا اعلام کرده که همچنان امیدوار است بتواند در بازهای نهچندان دور و شاید زودتر از انتظار عمومی، انسان را به مریخ اعزام کند.
چرا جدول زمانی ناسا تا این حد مبهم است؟
بیان بازهای کلی مانند «دهه ۲۰۳۰» بهطور طبیعی با ابهام همراه است؛ چراکه یک دهه کامل را در بر میگیرد. با این حال، پیش از تعیین تاریخ دقیق پرتاب، ناسا باید مجموعهای از الزامات حیاتی را که در فهرست برنامهریزی خود تعریف کرده، بهطور کامل محقق کند.
مهمترین مورد در این فهرست، اجرای نخستین مأموریت سرنشیندار به ماه پس از چند دهه وقفه است. هرچند بشر برای نخستین بار در سال ۱۹۶۹ میلادی بر سطح ماه فرود آمد، اما بیش از پنجاه سال از آخرین حضور انسان روی این جرم آسمانی میگذرد. آخرین مأموریت سرنشیندار ماه، آپولو ۱۷، در ۱۴ دسامبر ۱۹۷۲ میلادی به پایان رسید. از آن زمان تاکنون، فناوریهای فضایی دستخوش تغییرات گستردهای شدهاند و در کنار آن، انتظارات از ناسا و سایر آژانسهای فضایی نیز بهویژه در حوزه ایمنی، بهطور چشمگیری افزایش یافته است.
در شرایطی که فعالیتهای فضایی بهتدریج جنبه تجاریتری پیدا کردهاند، ناسا موظف است اطمینان حاصل کند هر مأموریت سرنشینداری که انسان را به ناشناختههای فضا میفرستد، بالاترین استانداردهای ایمنی را رعایت میکند و برای مواجهه با سناریوهای غیرمنتظره آماده است. تحقق این هدف، بهویژه با توجه به نتایج برخی مطالعات که چالشهای جدی مأموریتهای طولانیمدت به مریخ را نشان میدهند، کار سادهای نیست.
به همین دلیل، جدول زمانی اعزام نخستین انسان به مریخ همچنان گسترده و انعطافپذیر باقی مانده است. افزون بر این، این احتمال نیز مطرح است که ناسا پیش از اعزام انسان، از سامانههای پیشرفته مبتنی بر هوش مصنوعی برای انجام مأموریتهای آزمایشی در مریخ استفاده کند؛ اقدامی که میتواند مسیر را برای مأموریتهای انسانی آینده هموارتر کند.
در نهایت، ناسا چه زمانی به مریخ میرود؟
پاسخ واقعبینانه این است که در حال حاضر هیچکس نمیتواند با قطعیت زمان دقیق این مأموریت را اعلام کند. زمان اعزام انسان به مریخ به نقطهای بستگی دارد که ناسا بتواند نهتنها امکانپذیری فنی این سفر، بلکه ایمنی عملی آن برای فضانوردان را نیز بهطور کامل اثبات کند. بر اساس برآوردهای موجود، سفر یکطرفه به مریخ دستکم به هفت ماه زمان نیاز دارد؛ بدون در نظر گرفتن مدت اقامت در مدار مریخ یا زمان حضور روی سطح این سیاره.
این موضوع مستلزم آن است که فضانوردان از نظر ایمنی، تدارکات و منابع حیاتی در بهترین شرایط ممکن قرار داشته باشند. در حال حاضر، ایستگاه فضایی بینالمللی چندین بار در سال محمولههای تدارکاتی جدید دریافت میکند و معمولاً حداقل شش ماه ذخیره شامل هوا، غذا، آب و سایر اقلام ضروری در آن نگهداری میشود. برای مأموریت مریخ، این سطح از خودکفایی باید بهمراتب افزایش یابد.
علاوه بر این، مسائل لجستیکی دیگری نیز مطرح هستند؛ از جمله وزن سوخت مورد نیاز برای موشک حامل فضانوردان، و وزن فضاپیماها و سامانههای فرودی که باید آنها را سالم بر سطح مریخ بنشانند. با محاسبه و حل تدریجی این عوامل، ناسا میتواند بازه زمانی کلی دهه ۲۰۳۰ را به یک جدول زمانی دقیقتر محدود کند.
با این همه، تصور اینکه بشر ممکن است طی حدود پانزده سال آینده قدم بر سیارهای بگذارد که بهطور متوسط حدود ۱۴۰ میلیون مایل (نزدیک به ۲۲۵ میلیون کیلومتر) از زمین فاصله دارد، همچنان الهامبخش و شگفتانگیز است.
